Nad Europą utrzymuje się rozbudowana i dość dynamiczna sytuacja baryczna, z kilkoma ośrodkami niżowymi oraz wyraźnymi strefami frontowymi. Najważniejszy układ niżowy znajduje się nad Skandynawią. Jego centrum położone jest w rejonie północnej Szwecji i Norwegii, z ciśnieniem około 997 hPa. Wokół niżu zawija się front zokludowany, a izobary układają się dość ciasno, co wskazuje na wyraźniejszy przepływ powietrza w północnej części Europy.
Europa Zachodnia pozostaje pod wpływem powietrza polarno-morskiego. Nad Atlantykiem i w pobliżu Wysp Brytyjskich widoczny jest kolejny rozległy układ frontowy, związany z niżem położonym dalej na północnym zachodzie. Front chłodny zbliża się do zachodniej Europy, obejmując rejon Irlandii, Wielkiej Brytanii i zachodnich krańców kontynentu. Po jego zachodniej stronie napływa chłodniejsze powietrze znad oceanu, natomiast przed frontem utrzymuje się nieco łagodniejsza masa powietrza.
Nad Europą Środkową sytuacja jest nadal zmienna. Polska znajduje się w powietrzu polarno-morskim, ale nie w centrum głębokiego niżu. Pole ciśnienia jest tu dość słabo zróżnicowane, a izobary nie są tak gęsto ułożone jak nad Skandynawią czy Atlantykiem. Oznacza to umiarkowany przepływ powietrza, bez bardzo silnego gradientu barycznego przy powierzchni. Jednocześnie blisko kraju przebiega strefa frontowa, która oddziela chłodniejsze powietrze zalegające nad centrum Europy od cieplejszej masy znajdującej się dalej na wschodzie i południowym wschodzie.
Wschodnia część Europy znajduje się po cieplejszej stronie układu. Nad Ukrainą, zachodnią Rosją, rejonem Morza Czarnego i częściowo nad Bałkanami widoczne są wyższe temperatury. Tam zalega cieplejsze powietrze kontynentalne lub polarno-kontynentalne, miejscami z domieszką cieplejszej masy z południa. Granica między tym cieplejszym powietrzem a chłodniejszą masą nad Europą Środkową przebiega wzdłuż frontu ciągnącego się od północno-wschodniej Europy przez kraje bałtyckie, Białoruś, Ukrainę i dalej ku południowi.
Południe Europy jest zróżnicowane. Nad Półwyspem Iberyjskim i zachodnią częścią Morza Śródziemnego utrzymuje się cieplejsze powietrze, natomiast nad północnymi Włochami, Alpami i Bałkanami widoczne są wpływy chłodniejszej masy oraz lokalnych zaburzeń. W rejonie Włoch i Adriatyku przebiega strefa większego zachmurzenia, związana z układem frontowym i napływem bardziej wilgotnego powietrza.
Polska leży w obszarze chłodniejszego powietrza polarno-morskiego. Temperatury są umiarkowane, bez wyraźnego napływu gorącej masy powietrza. Zachodnia, północna i centralna część kraju znajdują się w spokojniejszym polu ciśnienia, natomiast wschód i południowy wschód są bliżej strefy frontowej oraz cieplejszego powietrza zalegającego dalej na wschodzie. To oznacza wyraźny kontrast między chłodniejszym centrum Europy a cieplejszą Europą Wschodnią.
Całość sytuacji pokazuje Europę podzieloną na kilka stref. Północ kontynentu pozostaje pod wpływem niżu skandynawskiego, zachód znajduje się w zasięgu cyrkulacji znad Atlantyku, centrum Europy — w tym Polska — pozostaje w chłodniejszym powietrzu polarno-morskim, a wschód i południowy wschód kontynentu są wyraźnie cieplejsze. Najważniejszą granicą jest strefa frontowa na wschodzie Europy, która oddziela te dwie odmienne masy powietrza.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
