Nad Europą zaznacza się bardzo wyraźny podział na cieplejszą i spokojniejszą część środkowo-południową oraz bardziej dynamiczne obszary na północy, północnym wschodzie i zachodzie kontynentu. Główna część Europy, obejmująca Francję, Niemcy, Polskę, Czechy, Austrię, Węgry, Bałkany oraz znaczną część Włoch, znajduje się w zasięgu powietrza polarnego morskiego. Jest to szeroka masa powietrza obejmująca centrum kontynentu, ale nie jest ona całkowicie jednorodna, ponieważ od północy i zachodu ograniczają ją aktywne strefy frontowe, a od południa cieplejsze powietrze nad rejonem Morza Śródziemnego.
Najbardziej aktywny układ baryczny widoczny jest nad północno-wschodnią Europą, gdzie znajduje się niż z zamkniętym układem izobar oraz frontem zokludowanym owiniętym wokół centrum. Układ ten ma dojrzały charakter, ponieważ fronty są już częściowo połączone i tworzą okluzję. W jego sąsiedztwie izobary są wyraźnie zagęszczone, co wskazuje na silniejszy gradient ciśnienia i większą dynamikę atmosferyczną. Od tego niżu odchodzi rozbudowany system frontów, który rozciąga się łukiem przez północną i północno-wschodnią część Europy. Front chłodny schodzi w stronę Skandynawii i Bałtyku, natomiast dalej na wschodzie widoczny jest front ciepły, oddzielający różne masy powietrza.
Północna Europa znajduje się w strefie wyraźnego ścierania się mas powietrza. Nad Skandynawią przebiega front chłodny, który oddziela chłodniejsze powietrze arktyczne morskie od powietrza polarnego morskiego zalegającego dalej na południe. Wzdłuż tej granicy widoczne jest rozległe zachmurzenie, szczególnie nad Norwegią, Szwecją, Finlandią oraz rejonem Morza Bałtyckiego. Przebieg izobar wskazuje na napływ powietrza z północy i północnego zachodu w stronę północnej oraz środkowej Europy, co może powodować wzrost zmienności pogody w pasie od Skandynawii po kraje nadbałtyckie.
Nad Wyspami Brytyjskimi i północno-zachodnią Europą zaznacza się wpływ powietrza polarnego morskiego, ale sytuacja nie jest tam całkowicie spokojna. Na zachód od Wysp Brytyjskich znajduje się aktywny front zokludowany związany z niżem atlantyckim. Front ten układa się południkowo nad Atlantykiem i stopniowo zbliża się do zachodnich krańców Europy. W jego pobliżu występuje zwarta strefa zachmurzenia, która wskazuje na aktywniejsze procesy frontowe nad oceanem. Jednocześnie nad północnym Atlantykiem i w pobliżu Islandii widoczny jest wyż, który częściowo ogranicza swobodny rozwój niżów w tej części obszaru.
Europa Zachodnia, zwłaszcza Francja, Beneluks i zachodnie Niemcy, znajduje się pomiędzy wpływem atlantyckiej strefy frontowej a spokojniejszym polem ciśnienia nad centrum kontynentu. Izobary są tam rozstawione szerzej niż w rejonie północno-wschodniego niżu, dlatego warunki baryczne są mniej dynamiczne. Mimo to obecność wilgotnego powietrza polarnego morskiego oraz bliskość frontów nad Atlantykiem sprzyjają występowaniu zachmurzenia i miejscami bardziej zmiennej pogody.
Europa Środkowa pozostaje w szerokiej strefie powietrza polarnego morskiego, z umiarkowanie wyrównanym polem ciśnienia. Nad Polską, Czechami, Słowacją, Austrią i Węgrami nie widać głębokiego ośrodka niżowego bezpośrednio nad regionem, ale przebieg izobar wskazuje na wpływ cyrkulacji związanej z niżem północno-wschodnim oraz układami położonymi nad Atlantykiem. Oznacza to warunki przejściowe: bez silnej dominacji wyżu, ale też bez bezpośredniego wpływu głównego centrum niżowego. Zachmurzenie jest miejscami rozległe, zwłaszcza w pasie od Niemiec przez Polskę po Ukrainę i Białoruś, gdzie zaznacza się wpływ wilgotniejszej masy powietrza.
Południowa część kontynentu, obejmująca Hiszpanię, południową Francję, Włochy, Adriatyk oraz część Bałkanów, znajduje się w cieplejszej części układu. Nad zachodnią częścią Morza Śródziemnego i Półwyspem Iberyjskim widoczna jest strefa powietrza polarnego morskiego ciepłego, natomiast nad środkową i południową Europą dominuje cieplejsza odmiana powietrza polarnego morskiego. W tej części mapy izobary są na ogół szerzej rozstawione, co wskazuje na słabszy gradient ciśnienia i spokojniejsze warunki baryczne niż na północy oraz północnym wschodzie Europy.
Nad południowo-wschodnią Europą, w rejonie Grecji, Morza Egejskiego i zachodniej Turcji, zaznacza się słaby ośrodek wyżowy. Jego obecność stabilizuje warunki nad częścią Bałkanów i wschodniego basenu Morza Śródziemnego. Jednocześnie dalej na południe i południowy wschód widoczne są fragmenty frontów związanych z układami niżowymi poza głównym centrum Europy, dlatego krańce południowo-wschodnie pozostają bliżej bardziej aktywnej strefy pogodowej.
Całość sytuacji pokazuje Europę podzieloną na kilka stref. Najbardziej dynamiczna pogoda związana jest z niżem nad północno-wschodnią Europą oraz z frontem nad Atlantykiem na zachód od Wysp Brytyjskich. Bardziej spokojne warunki obejmują centrum i południe kontynentu, gdzie pole ciśnienia jest mniej zaburzone, a izobary są szerzej rozstawione. Europa Środkowa znajduje się pomiędzy tymi układami, w strefie przejściowej, gdzie dominuje powietrze polarne morskie i umiarkowana zmienność warunków atmosferycznych.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
