W tej sytuacji nad Europą widoczny jest bardzo rozbudowany i dynamiczny układ baryczny, z kilkoma ośrodkami niżowymi, frontami atmosferycznymi oraz wyraźnym podziałem mas powietrza. Najważniejsze obszary aktywności znajdują się nad północną Europą, Europą Środkową, rejonem Alp, Bałkanów oraz nad zachodnią Rosją. Nie jest to spokojny układ wyżowy, tylko sytuacja z licznymi zaburzeniami w polu ciśnienia. Nad Skandynawią znajduje się wyraźny niż z centrum nad Norwegią. Ciśnienie w jego centrum spada do około 993 hPa, a wokół układu izobary są dość gęsto ułożone. Oznacza to silniejszy przepływ powietrza, zwłaszcza nad Norwegią, Morzem Norweskim, północnym Morzem Północnym i częściowo nad Szwecją. Z niżem związany jest front zokludowany, który zawija się wokół centrum układu. W tej części Europy zalega powietrze polarno-morskie, miejscami chłodne i wilgotne. Na zachodzie kontynentu zaznacza się napływ powietrza polarno-morskiego znad Atlantyku. Nad Wyspami Brytyjskimi, Francją, krajami Beneluksu i zachodnimi Niemcami wartości temperatur są umiarkowane, a miejscami dość niskie jak na połowę maja. W polu ciśnienia nie ma tam jednego silnego centrum niżowego nad lądem, ale region pozostaje pod wpływem rozległej cyrkulacji niżowej znad północnej Europy i Atlantyku. Nad Europą Środkową sytuacja jest szczególnie złożona. Przez obszar od rejonu Alp, przez Czechy, południową Polskę, Słowację, Węgry i dalej w kierunku Ukrainy przebiega strefa frontowa. W jej obrębie widoczne są płytkie ośrodki niżowe i zafalowania frontu. To oznacza, że powietrze nie jest jednorodne, a warunki mogą zmieniać się wyraźnie na stosunkowo niewielkim obszarze. Polska znajduje się w strefie przejściowej między chłodniejszym powietrzem od zachodu i północnego zachodu a cieplejszą masą powietrza zalegającą bardziej na wschodzie i południowym wschodzie. Nad krajem widoczny jest wpływ powietrza polarno-morskiego, jednak wschód i południowy wschód pozostają bliżej cieplejszej masy. Dlatego wartości temperatur są zróżnicowane niższe na zachodzie i północnym zachodzie, wyższe bardziej na wschodzie oraz południu. W rejonie Polski zaznacza się także lokalny niż oraz odcinki frontów, co wskazuje na większą zmienność pogody niż przy stabilnym wyżu. Izobary nie są bardzo gęste, więc wiatr przy powierzchni nie powinien wynikać z wyjątkowo silnego gradientu barycznego, ale obecność frontów i lokalnych niżów sprzyja bardziej zmiennej sytuacji synoptycznej. Na południu Europy również widać aktywną strefę frontową. Front chłodny przebiega od rejonu Hiszpanii i południowej Francji przez północne Włochy, Alpy i dalej w kierunku Europy Środkowo-Wschodniej. Po jego południowej i południowo-wschodniej stronie utrzymuje się cieplejsze powietrze, szczególnie nad Bałkanami, Grecją, Turcją i rejonem Morza Czarnego. Po stronie północnej i zachodniej napływa chłodniejsze powietrze polarno-morskie. Nad wschodnią Europą widoczny jest kolejny układ niżowy i strefa frontowa. W rejonie zachodniej Rosji, Białorusi i Ukrainy występuje wyraźny podział mas powietrza. Dalej na wschodzie i południowym wschodzie zalega cieplejsze powietrze, natomiast od zachodu i północnego zachodu wsuwa się chłodniejsza masa. To właśnie tam kontrast termiczny jest mocniej zaznaczony. Całość pokazuje Europę pod wpływem rozległej, wieloośrodkowej cyrkulacji niżowej. Najspokojniejsze warunki nie obejmują dużej części kontynentu, ponieważ od północy przez centrum po południe ciągną się strefy frontowe i lokalne niże. Polska znajduje się blisko jednej z takich stref, w chłodniejszym powietrzu polarno-morskim, ale nadal w sąsiedztwie cieplejszej masy położonej na wschodzie i południowym wschodzie. Dlatego sytuacja jest zmienna, z wyraźnym podziałem termicznym i większą dynamiką niż w przypadku typowego układu wyżowego.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
