Europa znajduje się w strefie wyraźnego kontrastu między chłodniejszym powietrzem na północy i północnym zachodzie a bardzo ciepłą masą powietrza zalegającą nad wschodem, południowym wschodem oraz częściowo nad centrum kontynentu. Granicę między tymi masami wyznacza rozbudowana strefa frontowa, która ciągnie się od Półwyspu Iberyjskiego i Francji, przez Niemcy, Polskę, kraje bałtyckie, aż po północno-wschodnią Europę.
Najważniejszym elementem układu jest front przebiegający przez Europę Środkową. W jego pobliżu występuje pas większego zachmurzenia, miejscami opady oraz wyraźna zmiana mas powietrza. Po zachodniej stronie frontu napływa chłodniejsze powietrze polarno-morskie, natomiast po jego wschodniej stronie utrzymuje się cieplejsza masa powietrza kontynentalnego. Taki układ sprzyja dużym różnicom temperatury na stosunkowo niewielkim obszarze.
Polska znajduje się bardzo blisko tej strefy frontowej. Zachodnia i częściowo centralna część kraju są już bliżej chłodniejszego powietrza, natomiast wschód oraz południowy wschód pozostają jeszcze po cieplejszej stronie układu. Dlatego pogoda w kraju ma charakter przejściowy miejscami spokojniejszy, ale w pobliżu frontu bardziej zmienny, z większym zachmurzeniem i możliwością opadów.
Nad zachodnią Europą, w tym nad Francją, Beneluksem, zachodnimi Niemcami i częściowo Wyspami Brytyjskimi, widać chłodniejszą i bardziej wilgotną masę powietrza. W tej strefie występuje więcej chmur, a miejscami także opady. Izobary są miejscami szerzej rozstawione, dlatego wiatr nie wszędzie jest silny, ale w pobliżu frontu i lokalnych zaburzeń może być bardziej odczuwalny.
Na wschodzie Europy dominuje bardzo ciepła masa powietrza kontynentalnego. Obejmuje ona między innymi Białoruś, Ukrainę, zachodnią Rosję, kraje bałtyckie oraz część Bałkanów. W tej części kontynentu temperatury są wyraźnie wyższe, a powietrze ma bardziej letni charakter. Jednocześnie bliskość frontu od zachodu i północy oznacza możliwość rozwoju chmur kłębiastych, lokalnych opadów oraz burz.
Nad północą Europy zaznacza się chłodniejsze powietrze związane z niżem i frontem nad Skandynawią oraz północnym Atlantykiem. W tej części kontynentu pogoda jest bardziej surowa, z niższą temperaturą, większym zachmurzeniem i miejscami opadami. Front chłodny przesuwający się przez Skandynawię oddziela tam chłodne powietrze od cieplejszej masy znajdującej się dalej na południu.
Południe Europy pozostaje cieplejsze, ale również tam widoczne są strefy zachmurzenia związane z frontem i lokalnymi zaburzeniami. Nad północnymi Włochami, Alpami, Bałkanami i rejonem Morza Adriatyckiego mogą rozwijać się opady, zwłaszcza tam, gdzie wilgotne powietrze napotyka bariery górskie. W takich miejscach zachmurzenie może być bardziej zwarte, a opady intensywniejsze niż na terenach nizinnych.
Cały układ pokazuje typową sytuację przejściową, w której front atmosferyczny dzieli kontynent na dwie odmienne strefy pogodowe. Zachód i północ Europy są chłodniejsze oraz bardziej wilgotne, natomiast wschód i południowy wschód pozostają w cieplejszej masie powietrza. Polska znajduje się na granicy tych stref, dlatego pogoda może być zmienna z lokalnymi opadami, większym zachmurzeniem i wyraźnym zróżnicowaniem temperatury między zachodem a wschodem kraju.
