Rozkład pola barycznego nad Europą wskazuje na przewagę cyrkulacji związanej z rozległym układem wyżowym nad północno-zachodnią częścią kontynentu oraz z układami niżowymi i strefami frontowymi ulokowanymi dalej na wschodzie i południowym wschodzie. Najsilniejszy wpływ na pogodę w północnej części obszaru wywiera wyż z centrum nad Islandią oraz drugi ośrodek wysokiego ciśnienia nad Skandynawią. Oba te układy tworzą szeroką strefę podwyższonego ciśnienia obejmującą północny Atlantyk, Morze Norweskie, część Skandynawii oraz pośrednio również obszary Europy Północnej. Izobary w tej części mapy układają się szerokimi łukami, co świadczy o dość uporządkowanym polu ciśnienia i większej stabilności barycznej niż nad południem i południowym wschodem kontynentu.
Nad północną Europą widoczny jest rozległy napływ powietrza polarnego morskiego, które obejmuje Wyspy Brytyjskie, Morze Północne, Skandynawię oraz północne rejony Europy Środkowej. Masa ta ma charakter chłodniejszy i wilgotniejszy, a jej obecność zaznacza się dużymi obszarami zachmurzenia, szczególnie nad Morzem Norweskim, północnym Atlantykiem, częściowo nad Wyspami Brytyjskimi oraz w pasie od Bałtyku po zachodnią część Rosji. Choć w tej części Europy nie występuje głęboki niż dominujący nad całym obszarem, to zaznaczają się tam wyraźne kontrasty między stabilniejszym polem wyżowym a bardziej zaburzonym polem ciśnienia nad wschodem.
Europa Zachodnia i znaczna część Europy Środkowej znajduje się pod wpływem powietrza polarnego morskiego. Obejmuje ono Francję, Niemcy, kraje Beneluksu, Polskę oraz część obszarów środkowoeuropejskich. Pole baryczne nad tym rejonem nie jest silnie zaburzone, ponieważ izobary rozstawione są umiarkowanie szeroko, a gradient ciśnienia nie osiąga dużych wartości. Oznacza to, że w zachodniej i środkowej części kontynentu nie dominuje w tym momencie jeden bardzo aktywny układ niżowy, lecz raczej rozległa strefa przejściowa między wyżami północy a niżami położonymi dalej na południu i wschodzie. Mimo względnie spokojniejszego pola barycznego, zachmurzenie nad zachodnią i środkową Europą pozostaje miejscami znaczne, co wskazuje na obecność wilgotniejszego powietrza i lokalnych stref zbieżności.
Nad Polską oraz obszarami położonymi na wschód od niej przebiega front zokludowany. Ciągnie się on łukiem przez środkowo-wschodnią część Europy i stanowi jedną z najważniejszych granic synoptycznych widocznych na mapie. Okluzja wskazuje na dojrzałe stadium rozwoju układu niżowego, w którym doszło już do połączenia frontu chłodnego i ciepłego. W praktyce oznacza to obecność rozległej strefy zachmurzenia oraz większej zmienności warunków atmosferycznych w pasie przebiegu frontu. Nad Polską i obszarami sąsiednimi ten front oddziela bardziej stabilne powietrze polarne morskie od powietrza bardziej suchego i chłodniejszego o cechach kontynentalnych, zalegającego dalej na wschodzie.
Wschodnia Europa pozostaje pod wpływem powietrza polarnego kontynentalnego, co dobrze widać po oznaczeniu masy powietrza oraz po bardziej uporządkowanym, choć wciąż miejscami zaburzonym układzie izobar. Jest to masa bardziej sucha niż powietrze napływające od Atlantyku, dlatego zachmurzenie w tej części kontynentu jest mniej jednolite i bardziej skoncentrowane głównie w pobliżu stref frontowych oraz niżów. Dalej na wschodzie zaznacza się niż, z którym związana jest rozbudowana strefa frontowa przebiegająca poza głównym centrum analizowanego obszaru. Układ ten wpływa jednak pośrednio na pogodę nad wschodnią Europą, ponieważ wzmacnia kontrast baryczny i podtrzymuje obecność frontu zokludowanego biegnącego przez Polskę i obszary sąsiednie.
Południowa Europa znajduje się w bardziej złożonej sytuacji. Nad zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego oraz nad Półwyspem Iberyjskim zaznacza się wpływ cieplejszego powietrza zwrotnikowego morskiego. Jest ono wyraźnie odmienne od chłodniejszego i wilgotniejszego powietrza polarnego morskiego dominującego nad zachodem i centrum Europy. Granica między tymi masami przebiega przez południową część kontynentu i jest związana z układami frontowymi rozciągającymi się od zachodniego Morza Śródziemnego przez północne Włochy i Bałkany dalej ku południowemu wschodowi. To właśnie tam zaznacza się kolejna ważna strefa aktywniejszej pogody.
Nad północnymi Włochami, rejonem alpejskim oraz zachodnią częścią Bałkanów widoczny jest niż z zamkniętym polem izobar. Od tego ośrodka odchodzi front chłodny przebiegający łukiem przez południową część Europy Środkowej i dalej nad południowy wschód kontynentu. Jednocześnie w pobliżu tego niżu zaznacza się również front ciepły, co świadczy o dobrze rozwiniętym układzie frontalnym. Niż ten wprowadza bardziej dynamiczne warunki nad północną częścią Półwyspu Apenińskiego, obszarem alpejskim, Adriatykiem i Bałkanami. W tym regionie dochodzi do ścierania się cieplejszego powietrza zwrotnikowego z chłodniejszym powietrzem polarnym, co sprzyja większemu zachmurzeniu, rozwojowi opadów i wyraźniejszym kontrastom pogodowym.
Nad południowo-wschodnią Europą oraz wschodnią częścią basenu Morza Śródziemnego widoczny jest dalszy ciąg aktywnej strefy frontowej związanej z niżami położonymi nad obszarami przyległymi do Europy. Przebieg frontów wskazuje, że właśnie południowy wschód kontynentu pozostaje jednym z obszarów największej zmienności pogody. Jest to strefa, w której nakładają się wpływy niżów śródziemnomorskich, cieplejszych mas powietrza z południa oraz chłodniejszych mas napływających od północy i północnego zachodu. Taki układ powoduje duże zróżnicowanie warunków atmosferycznych na stosunkowo niewielkim obszarze.
Nad Półwyspem Iberyjskim sytuacja jest bardziej spokojna niż nad centrum i południowym wschodem Europy. Pole ciśnienia jest tam bardziej wyrównane, a wpływ powietrza zwrotnikowego morskiego sprzyja większej stabilności barycznej. Nie oznacza to całkowitego braku zachmurzenia, ale aktywność frontowa jest tam znacznie słabsza niż nad środkową częścią kontynentu czy nad rejonem Bałkanów. Podobnie zachodnia część Morza Śródziemnego znajduje się poza głównym obszarem najbardziej intensywnych zaburzeń.
Całość sytuacji synoptycznej można więc opisać jako układ zdominowany przez wyże nad północnym Atlantykiem i Skandynawią oraz przez strefy frontowe i niże nad środkową, wschodnią i południowo-wschodnią Europą. Najspokojniejsze warunki baryczne występują nad północnym Atlantykiem, Islandią, częścią Skandynawii oraz nad zachodnią częścią południowej Europy. Największa zmienność pogody koncentruje się natomiast w pasie od Polski i Europy Wschodniej po północne Włochy, Bałkany i południowy wschód kontynentu, gdzie przebiegają główne fronty atmosferyczne oraz gdzie zaznaczają się ośrodki niżowe odpowiedzialne za bardziej aktywne procesy pogodowe.
W rezultacie Europa podzielona jest na kilka wyraźnych stref. Północ i część zachodu pozostają pod wpływem wyżów i chłodniejszego powietrza polarnego morskiego, centrum kontynentu znajduje się w szerokiej strefie przejściowej z frontem zokludowanym i umiarkowanie zaburzonym polem ciśnienia, a południe oraz południowy wschód są obszarem oddziaływania niżów śródziemnomorskich i aktywnych frontów. To właśnie taki układ odpowiada za duże przestrzenne zróżnicowanie warunków atmosferycznych nad Europą.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
