Rozległy układ baryczny obejmuje niemal całą Europę, a jego najważniejszym elementem jest głęboki niż ulokowany nad obszarem północnego Atlantyku, w pobliżu Islandii. Ośrodek ten ma dobrze wykształconą strukturę, o czym świadczy zamknięty układ izobar oraz otaczająca go okluzja. Wokół centrum niżowego pole ciśnienia jest wyraźnie zagęszczone, co wskazuje na silniejszy gradient baryczny i większą dynamikę cyrkulacji w północno-zachodniej części obszaru. Z niżem związana jest rozbudowana strefa frontowa, która od strony południowej i południowo-wschodniej schodzi nad Wyspy Brytyjskie, Morze Północne i dalej w kierunku zachodniej Europy.
W rejonie Wysp Brytyjskich przebiega aktywny front chłodny, który układa się łukowato od południowej części niżu ku południowi i południowemu zachodowi, a następnie dalej nad Atlantyk. Jego położenie wskazuje, że zachodnia część Wysp znajduje się bliżej strefy bezpośredniego oddziaływania niżu, natomiast część wschodnia pozostaje jeszcze przed przejściem głównej strefy frontowej albo w obszarze przejściowym między różnymi masami powietrza. W sąsiedztwie frontu widoczne jest rozległe zachmurzenie o charakterze pasmowym i frontowym, obejmujące zwłaszcza Irlandię, Wielką Brytanię oraz obszar Morza Północnego. Układ izobar nad tym regionem potwierdza wyraźny napływ powietrza z sektora oceanicznego i utrzymywanie się aktywnej cyrkulacji zachodniej.
Od Morza Północnego przez południową Skandynawię i dalej ku północnym Niemcom rozciąga się kolejny odcinek strefy frontowej, częściowo związany z frontem chłodnym, a częściowo z przekształcającym się układem frontowym w obrębie zatoki niżowej. W rejonie Danii, południowej Norwegii i zachodniej Szwecji widoczna jest rozległa strefa chmur, która wskazuje na napływ wilgotniejszego powietrza oraz utrzymujące się warunki sprzyjające opadom i większemu zachmurzeniu. Skandynawia pozostaje jednocześnie pod wpływem wyżu ulokowanego nad północno-wschodnią częścią kontynentu. Jego centrum położone jest na wschód od Zatoki Botnickiej, a przebieg izobar pokazuje, że w północnej części Europy ścierają się wpływy dwóch odmiennych układów: dynamicznego niżu od zachodu oraz spokojniejszego pola wyżowego od północnego wschodu.
Europa Środkowa znajduje się w obszarze przejściowym pomiędzy bardziej aktywną strefą niżową na zachodzie i północnym zachodzie a słabiej zaznaczonym, ale wyraźnym wpływem wyżu i rozległego pola wyższego ciśnienia od strony wschodniej i północno-wschodniej. Izobary nad Niemcami, Polską, Czechami i częściowo nad krajami nadbałtyckimi są rozstawione szerzej niż w pobliżu niżu islandzkiego, co wskazuje na słabszy gradient baryczny i mniejszą dynamikę niż nad Atlantykiem. Jednocześnie przez środkową część kontynentu przebiega szeroka strefa zachmurzenia, związana z wilgotniejszym powietrzem polarno-morskim oraz z pośrednim oddziaływaniem stref frontowych. Nie zaznacza się tutaj jeden wyraźny, zwarty front przecinający całą Europę Środkową, lecz raczej rozległy obszar przejściowy, w którym pole baryczne jest umiarkowanie zaburzone, a warunki atmosferyczne mają charakter zmienny.
Nad zachodnią i częściowo środkową Europą zaznacza się wpływ powietrza polarno-morskiego ciepłego, obejmującego między innymi Francję, Niemcy, Beneluks oraz część obszaru alpejskiego. Tę strefę cechuje duże, miejscami rozproszone zachmurzenie oraz brak silnie rozwiniętego ośrodka barycznego bezpośrednio nad samym centrum kontynentu. Oznacza to, że zachodnia Europa nie znajduje się pod pełną dominacją stabilnego wyżu, lecz pozostaje pod wpływem wyrównanego pola ciśnienia, w którym nie występują bardzo duże kontrasty baryczne. Największe znaczenie ma tu bliskość rozbudowanej cyrkulacji atlantyckiej oraz oddziaływanie przesuwających się od zachodu układów frontowych.
Wschodnia Europa znajduje się w zasięgu bardziej rozległego, słabiej zaznaczonego pola wyższego ciśnienia, którego wpływ widoczny jest w przebiegu izobar układających się szerokimi łukami od północnego wschodu ku południowi. Jednocześnie na dalekim wschodzie analizowanego obszaru widoczny jest odrębny układ frontowy związany z niżem położonym poza głównym centrum Europy. Front ciepły i chłodny w tej części mapy tworzą rozbudowaną granicę oddzielającą odmienne masy powietrza nad wschodnią częścią kontynentu i obszarem przyległym. Oznacza to, że wschód Europy nie jest całkowicie objęty stabilizacją, lecz pozostaje pod wpływem rozległego pola przejściowego między wyżem a aktywniejszą cyrkulacją frontową znajdującą się dalej na wschód i południowy wschód.
Południowa Europa wyróżnia się spokojniejszym polem barycznym. Nad zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego oraz nad Półwyspem Apenińskim izobary są rozstawione szerzej, co wskazuje na słabszy gradient ciśnienia i mniejszą dynamikę atmosferyczną niż nad północą i północnym zachodem kontynentu. W południowo-zachodniej części Europy zaznacza się obecność powietrza zwrotnikowego, obejmującego Półwysep Iberyjski oraz część zachodniego i środkowego basenu Morza Śródziemnego. Obszar ten pozostaje poza bezpośrednim wpływem aktywnych frontów związanych z niżem islandzkim, dzięki czemu sytuacja baryczna jest tam bardziej uporządkowana i spokojniejsza. Nie oznacza to jednak całkowitego braku chmur, lecz raczej przewagę słabszej cyrkulacji i mniejszego zaburzenia pola ciśnienia.
Bałkany oraz wschodnia część basenu Morza Śródziemnego znajdują się w strefie bardziej zróżnicowanej. Z jednej strony nie widać tam bardzo silnego, zwartego ośrodka niżowego nad samym południowym wschodem Europy, z drugiej jednak strony zaznacza się rozległe zachmurzenie oraz wpływ frontów położonych dalej na wschód. Pole ciśnienia w tym rejonie nie jest silnie zaburzone, ale nie ma też cech pełnej stabilizacji. Oznacza to utrzymywanie się warunków przejściowych, związanych z napływem wilgotniejszych mas powietrza i pośrednim wpływem układów frontowych rozciągających się poza głównym centrum analizowanego obszaru.
Cały układ synoptyczny tworzy wyraźny podział Europy na trzy zasadnicze strefy. Pierwszą z nich stanowi północno-zachodnia część kontynentu i przyległy Atlantyk, gdzie dominuje aktywna cyrkulacja niżowa związana z głębokim niżem islandzkim, okluzją oraz frontem chłodnym. Drugą jest szeroki pas Europy Zachodniej i Środkowej, pozostający w warunkach przejściowych, z rozległym zachmurzeniem i umiarkowanie zaburzonym polem barycznym, ale bez jednego dominującego ośrodka bezpośrednio nad centrum kontynentu. Trzecią strefę tworzy południe i częściowo południowy zachód Europy, gdzie wpływ pola wyższego ciśnienia oraz obecność powietrza zwrotnikowego sprzyjają spokojniejszej sytuacji barycznej.
Największa dynamika procesów atmosferycznych koncentruje się więc nad północnym Atlantykiem, w rejonie Islandii, nad Wyspami Brytyjskimi oraz nad Morzem Północnym, gdzie występują najbardziej zwarte układy izobar i najaktywniejsza strefa frontowa. Najbardziej wyrównane pole ciśnienia zaznacza się nad południową częścią kontynentu i nad częścią Europy Wschodniej. Europa Środkowa pozostaje pomiędzy tymi dwoma obszarami oddziaływania, przez co sytuacja atmosferyczna ma tam charakter pośredni: bez skrajnie silnej dynamiki, ale też bez pełnej stabilności, z dużym udziałem zachmurzenia i wpływem mas powietrza napływających zarówno z zachodu, jak i z północnego zachodu.
