Nad Europą zaznacza się rozbudowany układ wyżowy obejmujący północno-zachodnią i środkową część kontynentu, przy jednoczesnej obecności aktywniejszych stref frontowych na południu, północnym zachodzie i wschodzie. Najważniejszym elementem sytuacji jest wyż z centrum nad rejonem Morza Północnego i Wysp Brytyjskich. Jego wpływ obejmuje także Danię, południową Skandynawię, Niemcy, Polskę oraz część Europy Środkowej. W tej strefie izobary są dość szeroko rozstawione, co oznacza słabszy gradient ciśnienia i spokojniejszy charakter pogody.
Po wschodniej stronie wyżu do Europy Środkowej napływa chłodniejsze powietrze z północy i północnego wschodu. Polska znajduje się w obszarze przejściowym między wyżem od zachodu i północnego zachodu a chłodniejszą masą powietrza zalegającą na wschodzie kontynentu. Taki układ sprzyja większemu zróżnicowaniu temperatury i zachmurzenia, zwłaszcza między zachodnią a wschodnią częścią regionu.
Nad wschodnią Europą widoczna jest szeroka strefa chłodniejszego powietrza oraz front chłodny przebiegający łukiem od północno-wschodniej Europy przez zachodnią Rosję w kierunku Ukrainy i dalej na południowy wschód. Wzdłuż tej strefy występuje rozległe zachmurzenie, a pogoda ma bardziej zmienny charakter. Front ten oddziela chłodniejszą masę powietrza po stronie północnej i wschodniej od cieplejszego powietrza zalegającego bardziej na południu.
Nad południową częścią Europy przebiega aktywna strefa frontowa związana z niżem nad północnymi Włochami i rejonem Alp. Front rozciąga się od południowej Francji przez Alpy, północne Włochy, Austrię, Węgry i dalej w kierunku Ukrainy. W jego pobliżu widoczne jest zwarte zachmurzenie, szczególnie nad południową Francją, północnymi Włochami, Alpami i częścią Bałkanów. Jest to obszar największego kontrastu między cieplejszym powietrzem zwrotnikowym morskim na południu a chłodniejszym powietrzem polarnym lub arktycznym po stronie północnej.
Półwysep Iberyjski znajduje się pod wpływem niżu związanego z układem frontów. W jego otoczeniu występuje większe zachmurzenie, szczególnie nad zachodnią i północną Hiszpanią oraz Portugalią. Ten układ nie oddziałuje bezpośrednio na centrum Europy, ale podkreśla aktywność południowo-zachodniej części kontynentu i obecność cieplejszych, wilgotniejszych mas powietrza.
Nad Skandynawią sytuacja jest zróżnicowana. Zachodnia i południowa część regionu znajduje się bliżej wyżu, natomiast północna Skandynawia pozostaje w pobliżu strefy frontowej znad północnego Atlantyku. Oznacza to, że północ Europy nie jest jednolita — część obszaru ma spokojniejsze warunki wyżowe, a część pozostaje bliżej aktywniejszej cyrkulacji i większego zachmurzenia.
Europa Zachodnia, w tym Francja, Beneluks i zachodnie Niemcy, znajduje się częściowo pod wpływem wyżu, ale od południa zaznacza się bliskość frontu związanego z niżem alpejskim. Dlatego warunki są tam spokojniejsze niż w strefach frontowych, lecz nie całkowicie stabilne. Szczególnie południe Francji oraz obszary przyalpejskie pozostają bliżej aktywniejszej pogody.
Najbardziej stabilne warunki baryczne obejmują Wyspy Brytyjskie, Morze Północne, Danię, północne Niemcy i częściowo zachodnią Polskę. Największa zmienność pogody występuje natomiast na południu Europy wzdłuż frontu oraz na wschodzie kontynentu, gdzie zalega chłodniejsza masa powietrza i przebiega kolejna strefa frontowa.
Całość sytuacji pokazuje Europę podzieloną na trzy główne obszary: spokojniejszą część północno-zachodnią i środkową pod wpływem wyżu, aktywniejszą południową strefę frontową od Francji po Ukrainę oraz chłodniejszą wschodnią część kontynentu z napływem powietrza z północy i północnego wschodu.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
