Nad Europą dominuje układ z wyraźnym podziałem między spokojniejszą częścią zachodnią i południową a bardziej dynamiczną północno-wschodnią częścią kontynentu. Najważniejszym elementem sytuacji jest głęboki niż położony nad północno-wschodnią Europą, w rejonie zachodniej Rosji. Wokół jego centrum izobary są bardzo gęsto ułożone, co oznacza silny gradient ciśnienia i dużą dynamikę atmosferyczną. Z niżem związany jest układ frontów atmosferycznych, w tym front zokludowany oraz front chłodny, które obejmują wschodnią i północno-wschodnią część Europy.
Po zachodniej stronie niżu zaznacza się spływ chłodniejszego powietrza z północy i północnego wschodu w kierunku Europy Środkowej. Ten przepływ obejmuje kraje bałtyckie, Białoruś, częściowo Ukrainę oraz wschodnią część Polski. W tej strefie widoczne jest rozległe zachmurzenie, związane zarówno z oddziaływaniem niżu, jak i z napływem chłodniejszej masy powietrza arktycznego morskiego. Im bliżej centrum niżu, tym warunki są bardziej zmienne i dynamiczne.
Nad Skandynawią zaznacza się słaby wyż, który częściowo stabilizuje sytuację nad Norwegią i północną częścią Morza Północnego. Nie jest to jednak układ dominujący nad całą północą Europy, ponieważ dalej na wschód bardzo silnie oddziałuje niż. Między wyżem nad Skandynawią a niżem nad zachodnią Rosją występuje wyraźny przepływ powietrza z północy ku południu, co wzmacnia napływ chłodniejszych mas nad północno-wschodnią i środkową Europę.
Europa Zachodnia znajduje się pod wpływem powietrza polarnego morskiego oraz słabiej zaznaczonego pola wyżowego nad Atlantykiem. Nad zachodnią częścią kontynentu, szczególnie nad Francją, Beneluksem i Wyspami Brytyjskimi, izobary są rozstawione szerzej niż na wschodzie, dlatego warunki baryczne są spokojniejsze. Mimo to obecność wilgotnego powietrza znad Atlantyku sprzyja rozległemu zachmurzeniu, szczególnie w pasie od Francji przez Niemcy po południową Skandynawię.
Europa Środkowa znajduje się w strefie przejściowej między wyżem nad Atlantykiem i Skandynawią a głębokim niżem na północnym wschodzie. Nad Polską, Niemcami, Czechami, Austrią i krajami sąsiednimi nie ma bezpośrednio silnego ośrodka niżowego, ale przebieg izobar wskazuje na wpływ cyrkulacji z północy i północnego wschodu. Oznacza to napływ chłodniejszego powietrza do centrum kontynentu oraz umiarkowanie zmienny charakter pogody.
Nad Polską widoczny jest wpływ chłodniejszej masy powietrza od północnego wschodu oraz wilgotniejszego powietrza polarnego morskiego od zachodu. Taki układ sprzyja zróżnicowaniu zachmurzenia i warunków pogodowych. Wschodnia część kraju znajduje się bliżej niżu i strefy chłodniejszego napływu, natomiast zachodnia i południowo-zachodnia część pozostają bliżej spokojniejszego pola barycznego rozciągającego się od Europy Zachodniej.
Południowa Europa znajduje się w znacznie cieplejszej części układu. Nad Półwyspem Iberyjskim, południową Francją, Włochami, Bałkanami oraz basenem Morza Śródziemnego zaznacza się powietrze zwrotnikowe morskie lub cieplejsza odmiana powietrza polarnego morskiego. Izobary są tam rozmieszczone szerzej, co świadczy o słabszym gradiencie ciśnienia i spokojniejszej sytuacji barycznej. Najbardziej stabilny obszar widoczny jest nad środkową częścią Morza Śródziemnego, gdzie zaznacza się wyż.
Na południowym zachodzie Europy, w rejonie Półwyspu Iberyjskiego, widoczny jest słaby niż. Nie jest on tak głęboki jak niż na północnym wschodzie kontynentu, ale lokalnie wpływa na większe zachmurzenie i zróżnicowanie warunków. W jego otoczeniu znajduje się cieplejsze powietrze, dlatego południowy zachód Europy wyraźnie różni się od chłodniejszej północy i północnego wschodu.
Największy kontrast pogodowy przebiega między Europą Środkową i Wschodnią. Na wschodzie dominuje głęboki niż, aktywne fronty i chłodniejszy napływ z północy, natomiast na zachodzie i południu przeważa spokojniejsze pole baryczne oraz cieplejsze masy powietrza. Polska znajduje się pomiędzy tymi obszarami, dlatego warunki mają charakter przejściowy — bez pełnej stabilizacji, ale też bez bezpośredniego wpływu centrum głębokiego niżu.
Całość sytuacji wskazuje na wyraźny podział Europy na trzy główne strefy: dynamiczną północno-wschodnią część kontynentu z głębokim niżem i frontami, przejściową Europę Środkową z napływem chłodniejszego powietrza oraz spokojniejszą i cieplejszą południową część kontynentu.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
