Wyż od zachodu, niże na północy

Europa pozostaje w zróżnicowanym układzie ciśnienia, z wyraźnym podziałem pomiędzy rozległym obszarem wyżowym obejmującym północno-wschodni Atlantyk i zachodnią część kontynentu a strefą niższego ciśnienia rozciągającą się przez północ Europy. W południowej oraz południowo-środkowej części kontynentu zaznacza się natomiast kilka mniejszych ośrodków wysokiego ciśnienia, które nie tworzą jednego zwartego układu. Najwyższe wartości występują na Atlantyku, na zachód od Wysp Brytyjskich. Rozległy wyż osiąga tam około 1030–1032 hPa, a jego wpływ obejmuje również Irlandię, Wielką Brytanię, Francję oraz część Europy Zachodniej. W kierunku centrum kontynentu ciśnienie stopniowo maleje, jednak obszar podwyższonych wartości pozostaje szeroki i dobrze zaznaczony. Północ Europy znajduje się w zupełnie innym polu barycznym. Nad północnym Atlantykiem i w sąsiedztwie Islandii widoczne są liczne ośrodki niżowe, w których ciśnienie spada miejscami do około 996–999 hPa. Kolejny niż o wartości około 1002 hPa znajduje się w rejonie północnej Skandynawii. Układ izobar jest tam wyraźnie gęstszy niż w środkowej części kontynentu, co wskazuje na większy gradient ciśnienia, a więc również możliwość silniejszego przepływu powietrza. Polska znajduje się pomiędzy wyżem obejmującym zachodnią Europę a rozległym obszarem niższego ciśnienia obecnym na północy i wschodzie kontynentu. Nad krajem nie zaznacza się centrum żadnego silnego układu barycznego. Ciśnienie pozostaje umiarkowane, a przebieg izobar wskazuje na stosunkowo niewielkie różnice wartości pomiędzy poszczególnymi regionami. Zachodnia część Polski leży bliżej obszaru wyższego ciśnienia rozciągającego się od Francji i Niemiec, natomiast w kierunku wschodnim wartości stopniowo maleją. Kraj znajduje się więc w strefie przejściowej, bez wyraźnej dominacji głębokiego niżu lub silnego centrum wyżowego. Izobary są rozmieszczone dość szeroko, dlatego gradient baryczny pozostaje niewielki. Europa Środkowa i Południowa znajduje się pod wpływem kilku słabszych wyżów. Jeden z nich, osiągający około 1022 hPa, obejmuje rejon Alp i sąsiednich obszarów. Kolejne centra wysokiego ciśnienia zaznaczają się nad Półwyspem Iberyjskim, zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego, północną Afryką, Bałkanami oraz w pobliżu Morza Czarnego. Ich wartości mieszczą się przeważnie w granicach około 1013–1024 hPa. Układy te mają przede wszystkim znaczenie regionalne. Nie tworzą jednego rozległego wyżu obejmującego całą południową część Europy, lecz układają się w pas nieco wyższego ciśnienia rozciągający się od Półwyspu Iberyjskiego przez region alpejski i Bałkany aż w kierunku Europy Południowo-Wschodniej. Na wschodzie kontynentu pole ciśnienia ponownie staje się bardziej zróżnicowane. W rejonie Morza Czarnego znajduje się płytki niż o wartości około 1004 hPa, a dalej na południowy wschód kolejne ośrodki niskiego ciśnienia osiągają około 1000–1003 hPa. W tej części przedstawionego obszaru izobary miejscami układają się gęściej, co wskazuje na większe różnice ciśnienia niż w Europie Środkowej. Cały kontynent pozostaje więc pomiędzy kilkoma odmiennymi strefami barycznymi. Zachód znajduje się pod wpływem rozległego wyżu atlantyckiego, północ obejmują liczne niże, natomiast południe i część Europy Środkowej pozostają w zasięgu słabszych ośrodków wysokiego ciśnienia. Polska leży pomiędzy tymi układami, w obszarze umiarkowanych wartości i dość szeroko rozstawionych izobar. Taki rozkład nie wskazuje na dominację jednego ośrodka barycznego nad całą Europą. Najbardziej wyraźne kontrasty ciśnienia występują pomiędzy północnym Atlantykiem i północą kontynentu a strefą wyżową obejmującą zachód oraz południową część Europy. W centrum kontynentu, w tym w Polsce, pole ciśnienia pozostaje bardziej wyrównane.