Rozległy układ baryczny nad Europą tworzy bardzo zróżnicowaną sytuację synoptyczną, w której wyraźnie zaznaczają się zarówno strefy spokojniejszej pogody związane z wyżami, jak i obszary bardziej aktywne, podporządkowane niżom oraz frontom atmosferycznym. Nad północnym Atlantykiem i w rejonie Islandii dominuje silny wyż, którego oddziaływanie obejmuje także część Morza Norweskiego. Pole ciśnienia w tej części obszaru jest dość uporządkowane, a izobary układają się szerokimi łukami, co świadczy o względnie stabilnych warunkach barycznych. Jednocześnie od zachodu ku Europie Zachodniej napływa powietrze polarne morskie, związane z cyrkulacją zachodnią, ale nie ma tu już silnie rozwiniętego, głębokiego układu niżowego dominującego nad całym zachodem kontynentu.Nad zachodnią i częściowo środkową Europą rozciąga się szeroka strefa powietrza polarnego morskiego. Obejmuje ona Wyspy Brytyjskie, Francję, kraje Beneluksu, Niemcy i część Polski. W tej strefie zachmurzenie jest rozległe, ale nie wszędzie jednakowo zwarte. Widać duże obszary chmur warstwowych i frontowych, szczególnie od północnej Francji przez Niemcy po południową część Skandynawii oraz dalej nad środkową Europę. Taki obraz wskazuje na obecność wilgotniejszej masy powietrza oraz na utrzymywanie się słabo zaznaczonych, ale rozległych stref konwergencji i oddziaływania frontów.Najważniejszym elementem sytuacji nad północną i środkową Europą jest front zokludowany, przebiegający od rejonu Morza Północnego i Danii przez północne Niemcy, następnie przez środkową część Polski i dalej ku wschodowi. Front ten związany jest z niżem położonym nad obszarem północnej Polski lub jej najbliższego sąsiedztwa. Okluzja świadczy o dojrzałym stadium rozwoju układu niżowego, w którym front chłodny dogonił front ciepły, wypychając cieplejsze powietrze ku górze. Z tego powodu właśnie w pasie od Danii przez Niemcy po Polskę zaznacza się szeroka strefa zachmurzenia i większej niestabilności pogody. W bezpośrednim sąsiedztwie tego układu warunki atmosferyczne są najbardziej zmienne, ponieważ właśnie tam krzyżują się wpływy różnych mas powietrza i tam koncentrują się główne procesy frontowe.Nad środkową Europą zaznacza się także kolejny niż, związany z obszarem alpejskim i północną częścią Półwyspu Apenińskiego. Wokół tego układu izobary układają się cyklonalnie, co wskazuje na zamknięte pole obniżonego ciśnienia. Od tego niżu odchodzi front chłodny, który biegnie łukiem przez północną część Adriatyku, Bałkany i dalej ku południowemu wschodowi Europy. Obecność tego frontu oznacza, że nad południowo-wschodnią częścią kontynentu również występuje wyraźna granica między masami powietrza, a sam układ niżowy dodatkowo komplikuje sytuację nad środkową Europą. W rejonie Alp, północnych Włoch, Austrii, Słowenii, Chorwacji i części Bałkanów dochodzi więc do nakładania się wpływu niżu, frontu oraz ukształtowania terenu, co zwykle sprzyja większemu zachmurzeniu, rozwojowi opadów oraz lokalnemu wzmacnianiu kontrastów barycznych.Południowa Europa znajduje się w zasięgu cieplejszego powietrza zwrotnikowego morskiego, które obejmuje przede wszystkim Półwysep Iberyjski, znaczną część zachodniego i środkowego basenu Morza Śródziemnego oraz południowe obszary Europy. Obszar ten wyróżnia się spokojniejszym przebiegiem izobar i słabszym gradientem barycznym niż centrum kontynentu. Nie oznacza to jednak całkowicie bezchmurnych warunków, ponieważ nad częścią basenu Morza Śródziemnego, szczególnie w pobliżu południowych Włoch i Bałkanów, zaznacza się większe zachmurzenie związane z oddziaływaniem frontu chłodnego oraz wilgotniejszych mas powietrza przemieszczających się od strony niżu środkowoeuropejskiego. Mimo to południowo-zachodnia część kontynentu pozostaje wyraźnie oddzielona od bardziej aktywnej strefy frontowej nad centrum Europy.Wschodnia Europa znajduje się w zasięgu bardziej złożonego pola barycznego. Nad zachodnią częścią Rosji oraz dalej na wschód widoczne są ośrodki niżowe i obszary niższego ciśnienia, natomiast nad wschodnią częścią basenu Morza Śródziemnego oraz południowo-wschodnim krańcem Europy zaznaczają się elementy pola wyżowego. Taki układ sprawia, że wschodnia część kontynentu nie znajduje się pod wpływem jednego dominującego ośrodka, lecz raczej w strefie przejściowej między różnymi układami barycznymi. Dodatkowo od strony wschodniej ku Europie dochodzi wpływ powietrza polarnego kontynentalnego, które jest suchsze i bardziej stabilne niż powietrze polarne morskie obecne nad zachodem kontynentu. To właśnie dlatego nad wschodnią Europą zachmurzenie ma miejscami bardziej rozproszony charakter, choć w pobliżu frontów i niżów nadal pozostaje rozległe.Skandynawia znajduje się pomiędzy wpływem wyżu od północnego zachodu a bardziej wilgotnym i zachmurzonym pasem związanym z okluzją oraz niżem przemieszczającym się nad środkową częścią kontynentu. Południowa część Półwyspu Skandynawskiego, Dania i obszar Bałtyku leżą w strefie przejściowej, gdzie zaznacza się wyraźna granica między spokojniejszym polem ciśnienia a bardziej aktywnym układem frontowym. To powoduje, że właśnie tam gradient baryczny jest bardziej wyraźny, a przebieg izobar wskazuje na przepływ mas powietrza z północnego zachodu i zachodu ku środkowej Europie.Całość sytuacji można opisać jako układ zdominowany przez dwa główne mechanizmy. Pierwszy to stabilizujący wpływ wyżu nad północnym Atlantykiem i częściowo nad północno-zachodnią Europą. Drugi to aktywność niżów nad środkową i częściowo wschodnią Europą, którym towarzyszą okluzje i fronty chłodne. Między tymi układami rozciąga się szeroka strefa ścierania się mas powietrza: wilgotniejszego powietrza polarnego morskiego od zachodu i północnego zachodu, cieplejszego powietrza zwrotnikowego na południu oraz bardziej suchego powietrza kontynentalnego na wschodzie. To właśnie z tego powodu największa zmienność pogody koncentruje się nad Niemcami, Polską, obszarem alpejskim, północnymi Włochami i Bałkanami.Najspokojniejsze warunki baryczne występują nad północnym Atlantykiem w zasięgu wyżu islandzkiego oraz nad południowo-zachodnią Europą, gdzie pole ciśnienia jest bardziej wyrównane. Najbardziej dynamiczna sytuacja obejmuje natomiast pas od Danii i północnych Niemiec przez Polskę po obszar karpacki i Bałkany, gdzie przebiegają główne strefy frontowe i gdzie koncentruje się oddziaływanie niżów. W rezultacie środkowa część kontynentu pozostaje głównym obszarem zaburzonej pogody, podczas gdy zachód i część południa Europy znajdują się w warunkach względnie spokojniejszych.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
