Rozkład pola barycznego nad Europą wskazuje na wyraźny podział kontynentu pomiędzy obszary znajdujące się pod wpływem wyżów oraz strefy związane z niżami i frontami atmosferycznymi. Najspokojniejsza sytuacja występuje nad północno-zachodnią częścią Europy oraz nad częścią wschodniego Atlantyku, gdzie zaznaczają się ośrodki wysokiego ciśnienia. Jeden z nich ulokowany jest w rejonie Islandii, drugi nad obszarem położonym na zachód od Wysp Brytyjskich. Układy te porządkują pole ciśnienia nad północnym Atlantykiem i częściowo nad zachodnią Europą, a ich obecność sprzyja bardziej wyrównanemu przebiegowi izobar w tej części obszaru.Wyspy Brytyjskie oraz pobliski Atlantyk pozostają w zasięgu powietrza polarnego morskiego. Widać tam rozległe obszary zachmurzenia, szczególnie od zachodu i południowego zachodu, co świadczy o napływie wilgotniejszego powietrza oceanicznego. Bezpośrednio nad samymi Wyspami nie zaznacza się jednak głęboki niż, lecz raczej pośredni wpływ układów barycznych położonych na zachodzie i południowym zachodzie. Pole ciśnienia nie jest tam bardzo silnie zaburzone, choć bliskość stref frontowych nad oceanem powoduje, że warunki nie mają całkowicie stabilnego charakteru.Nad północną Europą oraz nad Skandynawią zaznacza się rozległa strefa obniżonego ciśnienia związana z niżem położonym dalej na północnym wschodzie kontynentu. Z tym układem związany jest front chłodny oraz front ciepły, tworzące dobrze rozwinięty system frontalny na północnym wschodzie Europy. Front chłodny rozciąga się przez północną część Skandynawii i dalej ku wschodowi, natomiast front ciepły wygięty jest na wschód i południowy wschód. W rezultacie nad północno-wschodnią częścią kontynentu występuje rozległa strefa zachmurzenia frontowego oraz bardziej dynamiczna cyrkulacja atmosferyczna. Izobary są tam ułożone gęściej niż nad centrum i zachodem Europy, co wskazuje na większy gradient baryczny i silniejsze przemieszczanie się mas powietrza.Europa Środkowa znajduje się w szerokiej strefie przejściowej pomiędzy wilgotniejszym powietrzem polarnym morskim obecnym na zachodzie i północnym zachodzie a suchszym powietrzem arktycznym lub chłodniejszym kontynentalnym napływającym od północnego wschodu. Taki układ powoduje, że nad Niemcami, Polską, Czechami i częściowo nad krajami nadbałtyckimi pole ciśnienia jest umiarkowanie zaburzone, ale bez obecności jednego dominującego, głębokiego niżu bezpośrednio nad tym obszarem. Przebieg izobar wskazuje na spływ powietrza z północy i północnego wschodu ku środkowej części kontynentu, co sprzyja bardziej suchej i chłodniejszej cyrkulacji w porównaniu z sytuacją nad zachodnią częścią basenu Morza Śródziemnego i nad południowym zachodem Europy.Przez środkową i częściowo południową Europę nie przebiega w tym momencie jedna zwarta, główna strefa frontowa przecinająca cały kontynent, ale nad południowo-zachodnią Europą widoczny jest aktywny układ niżowy związany z frontem chłodnym oraz frontem ciepłym. Ośrodek niżowy położony jest na zachód od Półwyspu Iberyjskiego i wraz z systemem frontów wpływa na pogodę nad Hiszpanią, zachodnią częścią Morza Śródziemnego oraz południowo-zachodnią Francją. Front chłodny schodzi z rejonu północno-zachodniej Hiszpanii ku południu, a front ciepły wyciąga się na wschód i północny wschód. Oznacza to, że właśnie zachodnia część basenu Morza Śródziemnego i południowo-zachodnia Europa pozostają pod wpływem bardziej aktywnej cyrkulacji związanej z niżem atlantycko-śródziemnomorskim.Półwysep Iberyjski oraz zachodnia część Morza Śródziemnego znajdują się w zasięgu powietrza zwrotnikowego morskiego. Masa ta różni się wyraźnie od chłodniejszego powietrza obecnego nad północą i centrum Europy. Granica między tymi masami zaznacza się właśnie w sąsiedztwie układów frontowych położonych nad zachodnią częścią Półwyspu Iberyjskiego i nad pobliskim Atlantykiem. Nad Hiszpanią i Portugalią pole baryczne jest bardziej zróżnicowane niż nad Francją czy Niemcami, ponieważ wpływ niżu od zachodu powoduje większą dynamikę atmosferyczną i silniejsze zaburzenie przebiegu izobar.Nad południową i południowo-wschodnią Europą sytuacja jest bardziej spokojna niż nad północnym wschodem oraz nad zachodnią częścią Półwyspu Iberyjskiego, ale nie całkowicie stabilna. W rejonie Bałkanów, Rumunii oraz zachodniej części Morza Czarnego zaznacza się wyż z centrum nad południowo-wschodnią częścią kontynentu. Jego obecność porządkuje pole ciśnienia nad tym obszarem i ogranicza rozwój silniejszych układów niżowych. Izobary układają się tam szerzej, co świadczy o mniejszym gradiencie barycznym. Jednocześnie na krańcach południowo-wschodnich widoczny jest front chłodny związany z niżem położonym poza głównym centrum analizowanego obszaru, dlatego część wschodniego basenu Morza Śródziemnego i sąsiednich obszarów nie pozostaje całkowicie poza wpływem aktywniejszych procesów pogodowych.Włochy, obszar adriatycki oraz znaczna część Bałkanów leżą pomiędzy bardziej wilgotnym i niestabilnym wpływem strefy śródziemnomorskiej a spokojniejszym oddziaływaniem wyżu nad południowym wschodem Europy. Przebieg izobar w tej części mapy nie wskazuje na bardzo silny gradient baryczny, ale widoczne strefy zachmurzenia pokazują, że warunki atmosferyczne są tam nadal dość zróżnicowane. Szczególnie nad północną częścią basenu Morza Śródziemnego oraz nad obszarami górskimi zachmurzenie jest większe, co może być związane zarówno z lokalnymi procesami orograficznymi, jak i z pośrednim wpływem niżu położonego bardziej na zachód.Najważniejszym elementem całej sytuacji synoptycznej jest wyraźny kontrast między północą i północnym wschodem Europy, gdzie dominują chłodniejsze masy powietrza oraz bardziej aktywna strefa frontowa, a południowym zachodem i południem kontynentu, gdzie zaznacza się wpływ cieplejszego powietrza zwrotnikowego morskiego oraz słabszego gradientu ciśnienia. Europa Środkowa pozostaje pomiędzy tymi układami, w strefie przejściowej, bez silnego ośrodka barycznego bezpośrednio nad swoim obszarem, ale pod wpływem adwekcji powietrza z północy i północnego wschodu.Całość obrazu synoptycznego pokazuje więc trzy główne strefy pogodowe. Pierwsza obejmuje północny Atlantyk, Wyspy Brytyjskie i część zachodniej Europy, gdzie oddziałują wyże i powietrze polarne morskie. Druga rozciąga się od Skandynawii po północno-wschodnią Europę i pozostaje w zasięgu niżu oraz aktywnego systemu frontów. Trzecia obejmuje południowo-zachodnią i częściowo południową Europę, gdzie widoczny jest wpływ niżu na zachód od Półwyspu Iberyjskiego oraz obecność cieplejszego powietrza zwrotnikowego morskiego. Pomiędzy nimi znajduje się środkowa część kontynentu, gdzie ścierają się różne masy powietrza, a warunki mają charakter przejściowy, z dużym zróżnicowaniem zachmurzenia i umiarkowanie zaburzonym polem ciśnienia.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
