Niż blisko Polski, wyże na południu

Układ ciśnienia w Europie pozostaje wyraźnie zróżnicowany. Zachodnią część kontynentu obejmuje rozległy obszar podwyższonych wartości związany z silnym wyżem znad północno-wschodniego Atlantyku, natomiast północ, północny wschód oraz południowo-wschodnie krańce Europy znajdują się w zasięgu kilku ośrodków niżowych. Polska leży pomiędzy tymi strefami, w pobliżu płytkiego niżu ulokowanego przy jej północno-zachodniej części. Najwyższe ciśnienie utrzymuje się na Atlantyku, na zachód od Wysp Brytyjskich. W obrębie rozległego wyżu wartości przekraczają 1030 hPa, a zamknięte izobary wskazują na dobrze rozwinięty obszar wysokiego ciśnienia. Jego wschodnia część sięga w kierunku Irlandii, Wielkiej Brytanii oraz zachodnich krańców kontynentu. Wraz z przesuwaniem się ku Francji, krajom Beneluksu i Niemcom wartości stopniowo maleją, jednak wpływ wyżu pozostaje wyraźnie zaznaczony. Północny Atlantyk znajduje się jednocześnie w zasięgu kilku układów niżowych. Na północny zachód od Europy widoczne są dwa ośrodki z ciśnieniem około 996 hPa. Są one oddzielone od wyżu atlantyckiego strefą wyraźnego spadku wartości, a układ izobar wskazuje na znacznie bardziej obniżone ciśnienie w tej części oceanu niż bliżej zachodnich wybrzeży Europy. W rejonie północnej Europy rozciąga się obszar niższego ciśnienia obejmujący Skandynawię i północno-zachodnią Rosję. Nad północno-wschodnią częścią kontynentu znajduje się niż o ciśnieniu około 997 hPa. Kolejne ośrodki niskiego ciśnienia zaznaczają się przy wschodnich obrzeżach przedstawionego obszaru, gdzie wartości wynoszą około 1006–1008 hPa. Pomiędzy nimi przebiegają izobary wskazujące na rozległą strefę obniżonego ciśnienia. Najbliżej Polski znajduje się płytki niż o wartości około 1007 hPa, ulokowany w rejonie południowego Bałtyku i północno-wschodnich Niemiec. Jego centrum pozostaje tuż na północny zachód od kraju, a zamknięty przebieg izobar obejmuje sąsiednie obszary Europy Środkowej. Układ ten nie jest głęboki, jednak wyraźnie zakłóca rozbudowę jednolitego pola wyżowego nad środkową częścią kontynentu. Polska znajduje się po południowej i południowo-wschodniej stronie wspomnianego niżu. Najniższe wartości występują bliżej północno-zachodnich regionów, natomiast w kierunku południowym i południowo-wschodnim ciśnienie stopniowo wzrasta. Przebieg izobar wskazuje, że kraj nie znajduje się bezpośrednio pod centrum ani silnego wyżu, ani głębokiego niżu, lecz pozostaje w strefie przejściowej pomiędzy kilkoma układami barycznymi. Południowa część Polski leży bliżej obszaru wyższego ciśnienia związanego z ośrodkami rozciągającymi się od Europy Środkowej po Bałkany. Jeden z wyżów, osiągający około 1017 hPa, znajduje się na południowy wschód od kraju. Jego wpływ obejmuje część Europy Środkowo-Wschodniej, jednak nie jest to układ na tyle rozległy, aby zdominować sytuację w całym regionie. Znacznie wyraźniejszy pas podwyższonego ciśnienia rozciąga się przez południową i południowo-zachodnią Europę. Wyż około 1022 hPa obejmuje rejon Alp i sąsiednich obszarów, natomiast kolejne centra znajdują się nad Półwyspem Iberyjskim, północną Afryką, Półwyspem Apenińskim oraz Bałkanami. Ich wartości mieszczą się przeważnie w granicach około 1018–1024 hPa. Takie rozmieszczenie ośrodków tworzy szeroką strefę wyższego ciśnienia ciągnącą się od południowo-zachodniej Europy przez zachodnią część basenu Morza Śródziemnego aż po Bałkany. Nie jest to jednak jeden jednolity wyż, lecz kilka odrębnych centrów połączonych obszarami umiarkowanie podwyższonych wartości. Południowo-wschodnia część kontynentu pozostaje pod wpływem niższego ciśnienia. W rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego znajduje się niż około 1003 hPa, a dalej na południowy wschód wartości spadają miejscami do około 996 hPa. Izobary są tam rozmieszczone gęściej niż w Europie Środkowej, co wskazuje na większe zróżnicowanie ciśnienia w tej części przedstawionego obszaru. Całość sytuacji pokazuje wyraźny podział kontynentu. Zachód pozostaje pod wpływem silnego wyżu atlantyckiego, południe obejmuje kilka słabszych ośrodków wysokiego ciśnienia, natomiast północ, północny wschód oraz południowy wschód znajdują się w zasięgu niżów. Polska leży pomiędzy tymi strefami, w pobliżu płytkiego niżu znad południowego Bałtyku, przy stopniowym wzroście ciśnienia w kierunku południowym.