Niż nad Atlantykiem, Polska w strefie przejściowej

Sytuacja baryczna nad Europą jest wyraźnie zróżnicowana. Północno zachodnia część analizowanego obszaru znajduje się pod wpływem głębokiego niżu atlantyckiego, natomiast w kierunku Europy Środkowej i Południowej ciśnienie wzrasta. Na północy i północnym wschodzie kontynentu widoczne są dodatkowe, znacznie płytsze ośrodki niżowe. Polska znajduje się pomiędzy tymi układami, w obszarze umiarkowanych wartości ciśnienia. Najbardziej charakterystycznym elementem całej sytuacji jest głęboki niż znajdujący się nad północnym Atlantykiem, daleko na zachód od Wysp Brytyjskich. W jego centrum ciśnienie wynosi około 975 hPa. Ośrodek otoczony jest licznymi izobarami, a ciśnienie wraz z oddalaniem się od centrum stopniowo wzrasta. Rozległość tego układu sprawia, że jego pole obejmuje dużą część północnego Atlantyku i sięga w kierunku zachodniej Europy. Wyspy Brytyjskie znajdują się już na wschodnim obrzeżu rozległego obszaru związanego z niżem atlantyckim. W tej części Europy wartości ciśnienia są wyższe niż bezpośrednio w centrum niżu, a izobary przebiegają szerokim łukiem od Atlantyku w kierunku Morza Północnego i Skandynawii. Wyraźnie zaznacza się więc stopniowe przejście od bardzo niskiego ciśnienia nad oceanem do wyższych wartości w głębi kontynentu. Nad północną Europą sytuacja jest bardziej złożona. W pobliżu Skandynawii widoczne jest niewielkie centrum wyżowe z ciśnieniem około 1012 hPa. Jednocześnie na północ i wschód od tego obszaru znajdują się słabsze ośrodki niżowe z wartościami około 1000 do 1003 hPa. Kolejny niż około 1002 hPa zaznacza się w rejonie północno wschodniej Europy. Taki układ powoduje, że północ kontynentu nie znajduje się pod wpływem jednego rozległego centrum barycznego. Występuje tam kilka mniejszych ośrodków, pomiędzy którymi przebiegają rozległe strefy o pośrednich wartościach ciśnienia. Układ izobar jest tam znacznie bardziej złożony niż nad południową częścią Europy. Polska znajduje się na południe od jednego z niewielkich niżów położonych nad północno wschodnią częścią kontynentu. Jednocześnie od południa zaznacza się wpływ obszaru wyższego ciśnienia. Nad samym krajem nie znajduje się obecnie wyraźne centrum wyżu ani niżu. Ciśnienie jest zróżnicowane przestrzennie, a Polska stanowi obszar przejściowy pomiędzy układami znajdującymi się na północy i południu Europy. W kierunku południowym sytuacja zmienia się wyraźniej. Nad środkową częścią kontynentu oraz w rejonie Alp zaznacza się obszar wyższego ciśnienia. Jedno z centrów osiąga około 1020 hPa. Dalej nad Bałkanami widoczne są słabsze centra wyżowe z wartościami około 1014 i 1015 hPa. Podwyższone ciśnienie obejmuje również część Europy Zachodniej i południowo zachodniej. Nad Półwyspem Iberyjskim zaznaczają się wartości około 1016 hPa, natomiast nad przylegającą częścią Atlantyku przebiegają izobary wskazujące na jeszcze wyższe wartości, sięgające około 1020 hPa. Tworzy się więc szeroki obszar wyższego ciśnienia obejmujący znaczną część południowej i południowo zachodniej Europy. Nad południowo wschodnią częścią kontynentu sytuacja jest bardziej zróżnicowana. Obok centrów wyżowych występują także słabsze ośrodki niżowe, jednak różnice ciśnienia są tam znacznie mniejsze niż w rejonie głębokiego niżu nad północnym Atlantykiem. Wschodnia część Europy znajduje się w rozległym obszarze pośrednich i podwyższonych wartości ciśnienia. Całościowo sytuacja baryczna nad kontynentem jest więc mocno podzielona. Nad północnym Atlantykiem dominuje głęboki niż z centrum około 975 hPa, podczas gdy nad znaczną częścią Europy Środkowej, Południowej i Południowo Zachodniej zaznacza się obszar wyższego ciśnienia. Północ Europy obejmuje kilka słabszych ośrodków niżowych oraz niewielkie centrum wyżowe. Polska znajduje się pomiędzy tymi układami, bez wyraźnej dominacji jednego centrum barycznego bezpośrednio nad krajem.